Amanceu o día gris. Novamente o silencio desta casa allea, baleira. Miro pola ventá e vexo caer a choiva a cachón, arrastrando todo ao seu paso. En Miranda sempre chove sen control. Non sei porque decidimos vir aquí, lonxe do recordo, lonxe do mar, perto dos ríos que son bágoas nas tardes tristeiras.Hoxe descubrín algún novo blogue. Gústame saber que non son a única que perdeu o camiño. Supoño que é a maneira de recoñecerme e tentar mudarme na que quero ser. Saír deste encerro, atravesar esa porta e deixar que a chuivia mirandesa molle os meus cabelos.
Xa hai tempo que non busco artigos sobre a depresión e as súas consecuencias. Nin sequera busco xa páxinas para recuperar aquilo que fomos. Non hai volta atrás. Nunca poderei regresar á vida que estou perdendo. Ás veces teño medo.
Non quero pensar. Vou seguir lendo.
