Dende o meu abeiro: 29

Ahora la Maga no estaba en mi camino, y aunque conocíamos nuestros domicilios, cada hueco de nuestras dos habitaciones de falsos estudiantes en París, cada tarjeta postal abriendo una ventanita Braque o Ghirlandaio o Max Ernst contra las molduras baratas y los papeles chillones, aun así no nos buscaríamos en nuestras casas. Preferíamos encontrarnos en el puente, en la terraza de un café, en un cine-club o agachados junto a un gato en cualquier patio del barrio latino. Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos.

Cortazar, Rayuela

14/06/2009

29

Chegou o sol, a calor e as vacacións da metade da poboación, entre eles Sara. Entendo as indirectas das ocupacións dos avós, do traballo do pai. Pensan que só se trata de poñer unha tanza con bólas de cores prendidas para que eu pique.

Aínda non podo vela; non estou preparada para afrontar as miñas culpas.

Eugénie Grandet

Nos principios do mes de agosto dese mesmo ano, Eugénie estaba sentada no pequeno banco de madeira onde seu curmán lle xurara amor eterno e onde adoitaba almorzar cando ía bo tempo. Era unha fermosa mañá fresca e alegre, e a pobre moza compracíase en repasar na súa memoria os grandes e os pequenos acontecementos do seu amor e as catástrofes polas que fora seguido. O sol iluminaba o bonito pano de muro cheo de fendas, case en ruínas, que a soñadora herdeira prohibira tocar, aínda que Cornoiller lle repetía a miúdo á súa muller que calquera día lles ía caer enriba. Nese momento o carteiro petou á porta, entregoulle unha carta á señora Cornoiller que foi ó xardín berrando:

—¡Señorita!, ¡unha carta!

Deulla á ama dicindo:

—¿É a que vostede espera?

Estas palabras resoaron tan fortemente no corazón de Eugénie como resoaron realmente entre as murallas do patio e o xardín.

—¡París! ¡É del! Regresou.

Eugénie palideceu e mirou a carta durante un momento. O seu corazón palpitaba demasiado violentamente para permitirlle abrila e lela. A gran Nanon ficou alí de pé coas mans nas cadeiras, e a ledicia parecía escapar coma fume polas fendas da súa cara morena.