Ahora la Maga no estaba en mi camino, y aunque conocíamos nuestros domicilios, cada hueco de nuestras dos habitaciones de falsos estudiantes en París, cada tarjeta postal abriendo una ventanita Braque o Ghirlandaio o Max Ernst contra las molduras baratas y los papeles chillones, aun así no nos buscaríamos en nuestras casas. Preferíamos encontrarnos en el puente, en la terraza de un café, en un cine-club o agachados junto a un gato en cualquier patio del barrio latino. Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos.

Cortazar,
Rayuela

24/06/2009

30

Agora escribo correos, longos, densos, onde flúen as ideas. Debatimos sobre a sociedade actual, os compromisos, os soños, os desexos. Mara di que está namorada, pero eu non o creo; sen embargo non llo digo. Cada unha é libre de crear un mundo onde refuxiarse. penso o que sente ela é medo a rachar cos costumes. Tamén é certo que eu só coñezo unha pequena parte da historia.