Chegou agosto. Co sol non teño ganas de pecharme neste cuarto. Agora xa non estou soa tanto tempo. Sei que o quero, aínda o quero. Gústame recordar os seus beixos mornos ao carón da praia, na beiriña mesma do mar, mentres as ondas mollaban os nosos corpos espidos. Sara ría, saltaba, facía castelos que nunca ninguén derrubaría.
Nunca
Ninguén
Tantos soños salgados que se me acubillan na boca que preciso abrir esta fiestra e respirar. Por que serán tan duras as pechaduras que lles poñen agora? Quizais se me dese o aire na cara tería forzas para volver aos nosos mares.
Nunca
Ninguén
Tantos soños salgados que se me acubillan na boca que preciso abrir esta fiestra e respirar. Por que serán tan duras as pechaduras que lles poñen agora? Quizais se me dese o aire na cara tería forzas para volver aos nosos mares.

(a foto atopeina en google, non sei de quen pode ser. Queda sen enlace só por esta vez.)