Ahora la Maga no estaba en mi camino, y aunque conocíamos nuestros domicilios, cada hueco de nuestras dos habitaciones de falsos estudiantes en París, cada tarjeta postal abriendo una ventanita Braque o Ghirlandaio o Max Ernst contra las molduras baratas y los papeles chillones, aun así no nos buscaríamos en nuestras casas. Preferíamos encontrarnos en el puente, en la terraza de un café, en un cine-club o agachados junto a un gato en cualquier patio del barrio latino. Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos.

Cortazar,
Rayuela

04/08/2009

33

Chegou agosto. Co sol non teño ganas de pecharme neste cuarto. Agora xa non estou soa tanto tempo. Sei que o quero, aínda o quero. Gústame recordar os seus beixos mornos ao carón da praia, na beiriña mesma do mar, mentres as ondas mollaban os nosos corpos espidos. Sara ría, saltaba, facía castelos que nunca ninguén derrubaría.
Nunca
Ninguén
Tantos soños salgados que se me acubillan na boca que preciso abrir esta fiestra e respirar. Por que serán tan duras as pechaduras que lles poñen agora? Quizais se me dese o aire na cara tería forzas para volver aos nosos mares.
desatracando o Pindo
(a foto atopeina en google, non sei de quen pode ser. Queda sen enlace só por esta vez.)