Dende o meu abeiro: 57

Ahora la Maga no estaba en mi camino, y aunque conocíamos nuestros domicilios, cada hueco de nuestras dos habitaciones de falsos estudiantes en París, cada tarjeta postal abriendo una ventanita Braque o Ghirlandaio o Max Ernst contra las molduras baratas y los papeles chillones, aun así no nos buscaríamos en nuestras casas. Preferíamos encontrarnos en el puente, en la terraza de un café, en un cine-club o agachados junto a un gato en cualquier patio del barrio latino. Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos.

Cortazar, Rayuela

17/02/2010

57

Non me gusta sorrir cando vexo rebordar as fontes
nin cando os caramelos de menta saben a limón
nin cando os papeis saen voando polas ventás
nin cando os fotogramas das películas non me dan tempo a ler os subtítulos.

Non me gusta sorrir porque hai tempo que decidín castigarme sen facelo...
...pero ás veces, moitas, sorrío cando leo os vosos blogues e os comentarios que cruzades. Ás veces sorrío cando recibo un correo que me recorda que eu son parte do mundo. Logo cando el chega cóntollo; e sorrí porque viu o meu sorriso liberado.

Eugénie Grandet

Nos principios do mes de agosto dese mesmo ano, Eugénie estaba sentada no pequeno banco de madeira onde seu curmán lle xurara amor eterno e onde adoitaba almorzar cando ía bo tempo. Era unha fermosa mañá fresca e alegre, e a pobre moza compracíase en repasar na súa memoria os grandes e os pequenos acontecementos do seu amor e as catástrofes polas que fora seguido. O sol iluminaba o bonito pano de muro cheo de fendas, case en ruínas, que a soñadora herdeira prohibira tocar, aínda que Cornoiller lle repetía a miúdo á súa muller que calquera día lles ía caer enriba. Nese momento o carteiro petou á porta, entregoulle unha carta á señora Cornoiller que foi ó xardín berrando:

—¡Señorita!, ¡unha carta!

Deulla á ama dicindo:

—¿É a que vostede espera?

Estas palabras resoaron tan fortemente no corazón de Eugénie como resoaron realmente entre as murallas do patio e o xardín.

—¡París! ¡É del! Regresou.

Eugénie palideceu e mirou a carta durante un momento. O seu corazón palpitaba demasiado violentamente para permitirlle abrila e lela. A gran Nanon ficou alí de pé coas mans nas cadeiras, e a ledicia parecía escapar coma fume polas fendas da súa cara morena.