Hoxe pasou algo estraño. Ben, quizais o feito non é estraño senón a forma. Alguén me respondeu un comentario. Non dicía que eu era doce, nin amábel, nin atenta, nin respetuosa... Simplemente respondeu. Cre que as miñas ideas están erradas, que hai máis mundo fóra do que se ve na propia alma.
Gustoume ler o seu blog, gustáronme as súas palabras. Hai unha lista de "seguidores" inmensa disposta a falar e debater entre eles cada unha das palabras, cada unha das imaxes. Entrega fotos do mundo real, non baixadas dunha anónima rede fraudulenta.
Si, quizais sexa un fraude; mais tamén o refuxio para sobrepasar estes muros que me carcomen.
Gustoume ler o seu blog, gustáronme as súas palabras. Hai unha lista de "seguidores" inmensa disposta a falar e debater entre eles cada unha das palabras, cada unha das imaxes. Entrega fotos do mundo real, non baixadas dunha anónima rede fraudulenta.
Si, quizais sexa un fraude; mais tamén o refuxio para sobrepasar estes muros que me carcomen.
O teito é de pedra.
De pedra son os muros
i as tebras.
De pedra o chan
i as reixas.
As portas,
as cadeas,
o aire,
as fenestras,
as olladas,
son de pedra.
Os corazós dos homes
que ao lonxe espreitan,
feitos están
tamén
de pedra.
I eu, morrendo
nesta longa noite
de pedra.
De pedra son os muros
i as tebras.
De pedra o chan
i as reixas.
As portas,
as cadeas,
o aire,
as fenestras,
as olladas,
son de pedra.
Os corazós dos homes
que ao lonxe espreitan,
feitos están
tamén
de pedra.
I eu, morrendo
nesta longa noite
de pedra.
Celso Emilio Ferreiro, Longa noite de pedra
