Dende o meu abeiro: 24

Ahora la Maga no estaba en mi camino, y aunque conocíamos nuestros domicilios, cada hueco de nuestras dos habitaciones de falsos estudiantes en París, cada tarjeta postal abriendo una ventanita Braque o Ghirlandaio o Max Ernst contra las molduras baratas y los papeles chillones, aun así no nos buscaríamos en nuestras casas. Preferíamos encontrarnos en el puente, en la terraza de un café, en un cine-club o agachados junto a un gato en cualquier patio del barrio latino. Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos.

Cortazar, Rayuela

06/05/2009

24

Pasa o tempo inexorablemente.
Non hai opcións.
Pouco a pouco as paredes vanme enclaustrando de forma definitiva.
Non podo nin quero saír de aquí.

Manteño esta ventá aberta para lervos, para vervos;
sen que saibades que existo máis aló duns comentarios.

Crearei un mundo novo onde non existan as miradas;
nin os versos.

Eugénie Grandet

Nos principios do mes de agosto dese mesmo ano, Eugénie estaba sentada no pequeno banco de madeira onde seu curmán lle xurara amor eterno e onde adoitaba almorzar cando ía bo tempo. Era unha fermosa mañá fresca e alegre, e a pobre moza compracíase en repasar na súa memoria os grandes e os pequenos acontecementos do seu amor e as catástrofes polas que fora seguido. O sol iluminaba o bonito pano de muro cheo de fendas, case en ruínas, que a soñadora herdeira prohibira tocar, aínda que Cornoiller lle repetía a miúdo á súa muller que calquera día lles ía caer enriba. Nese momento o carteiro petou á porta, entregoulle unha carta á señora Cornoiller que foi ó xardín berrando:

—¡Señorita!, ¡unha carta!

Deulla á ama dicindo:

—¿É a que vostede espera?

Estas palabras resoaron tan fortemente no corazón de Eugénie como resoaron realmente entre as murallas do patio e o xardín.

—¡París! ¡É del! Regresou.

Eugénie palideceu e mirou a carta durante un momento. O seu corazón palpitaba demasiado violentamente para permitirlle abrila e lela. A gran Nanon ficou alí de pé coas mans nas cadeiras, e a ledicia parecía escapar coma fume polas fendas da súa cara morena.