Volvín antes do previsto. Non é doada a soidade destes días. Síntome unha estraña recompoñendo as ruínas para cando el volva cargado de historias luminosas. Bríllanlle os ollos coma as luces da rúa mentres no meu adentro todo fciou en branco e negro. Desboto un tras doutro os recordos que poñen color nas entrañas e regreso a min mesma para ser ruína unha e outra vez.Descompoño as miñas verbas sobre o teclado que golpea furioso a raiba de verme renacer. Fuxir da miseria coma unha covarde; fuxir da dolor como non culpable; fuxir dos remorsos como bolboreta que aleteou sen querer ata facer tremer a terra toda.
Só quero ser ruína esvaída. Non merezo máis.
