Ahora la Maga no estaba en mi camino, y aunque conocíamos nuestros domicilios, cada hueco de nuestras dos habitaciones de falsos estudiantes en París, cada tarjeta postal abriendo una ventanita Braque o Ghirlandaio o Max Ernst contra las molduras baratas y los papeles chillones, aun así no nos buscaríamos en nuestras casas. Preferíamos encontrarnos en el puente, en la terraza de un café, en un cine-club o agachados junto a un gato en cualquier patio del barrio latino. Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos.

Cortazar, Rayuela

28/09/2009

42

Estiven relendo todo o que escribira no caderno dos pétalos. Un bo exercicio de autocrítica, aínda que non sei se o que quero é criticarme.

Miro pola ventá. Sinto envexa de todo ese mundo que se move aí fóra. Por primeira vez en moito tempo lin o xornal.

E dóeme todo o que está pasando, pero é como se estivese a ver unha película, algo alleo e lonxano a min. Non son quen de centrarme nas novas, ou nos debates, ou de artellar unha opinión coherente. Eu creo que son as pastillas. Pedireille que fale coa médica e que me permitan diminuír a dose. Pouco a pouco irei superando os conflitos, sen necesidade de analizalos ou lembralos. Pouco a pouco volverei ser a Alicia que amaron, e amareinos, como só ela sabía facer.
Etiquetas: